Heen en terug rijdend naar Frankrijk zag ik honderden kilometers lang al die bomen, grassen en de laatste bloemen die direct langs de snelweg groeien. Niemand die ze echt kan zien want voor je het weet ben je er al voorbij. De voortdurende herrie van de auto’s, de vervuiling, het maakt niets uit in hun bereidheid om met alles wat ze in zich hebben te groeien, tot wasdom te komen en weer los te laten als de tijd daar is. Hun volle potentieel levend op deze plek waar het zaad de aarde raakte. Hun schoonheid levend ongeacht of ze gezien worden. Zich verhoudend met de aanslag van fijnstof op hun bladeren zonder weerstand. Eindeloze hoeveelheden kooldioxine omzettend in zuurstof zonder vraag om wederkerigheid. Kan ik mij verhouden met mijn bestaan met zo’n bereidheid om te zijn, met alles van mij, op de plek waar ik ben? Ben ik bereid mijn innerlijke giffen om te zetten in bewustzijn? Ben ik bereid de volle verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bloei, ongeacht of hier erkenning op volgt of niet, ongeacht of ik gezien word of niet?

Leave a Reply