Samen met een goede vriend liep ik door het park, we waren vol ontzag voor al die schitterende kleuren. Het betreft hier wel de dood, zei mijn vriend. Ja hoorde ik mijzelf zeggen de schoonheid van de dood, wat een bereidheid voor de laatste indrukwekkende weerspiegeling van het licht, voor het grote loslaten, wat een gratie in het loslaten. De schoonheid in het moment levend. Letterlijke onthechting. De bereidheid weer op te gaan in de eenheid, de natuurlijke overgave naar de omzetting. Geen illusies omtrent de tijd.

Leave a Reply